читаешь и сразу вырисовывается картинка, красивая картинка... но почему-то полная грусти. Откуда ее столько?

Красавік... Горад патанае ў яблычным снезе: усыпаныя кветкамі дрэвы здаюцца айсбергамі, якія велічна плывуць у бяздонным блакіце неба... І мы плывем услед... і ўсцяж азіраемся... Але бяздонны акіян самоты нязменны ў сваёй магутнасці, і мы разам з яблычным водарам растаем у сінечы, патанаючы ў белі кветак... А калі туман спадзе, па нас не застанецца ані следу...

Пазіраючы доўгі час удалячынь, не можаш без болю ўзірацца потым на тое, што вакол цябе. Вочы прызвычайваюцца, таму і становіцца балюча і невыносна...